Zomerinzichten #5
Het Hout in Alkmaar • Uit de wandelingen van Marchal
Kleine ontmoetingen. Grote inzichten.
Deze wandeling maakte ik in Het Hout in Alkmaar, één van de oudste bossen van Nederland. Al eeuwen komen mensen hier om te wandelen en even op adem te komen. Iedere wandeling brengt mij weer een nieuw inzicht, dat ik graag met je deel.
Misschien wandel je vandaag een stukje met mij mee.
Misschien herken je dat gevoel wel. Soms wil je niet verder. Je wilt alleen even zitten.
Ik ging zitten, keek om me heen en merkte hoe weinig er eigenlijk nodig is om even tot rust te komen.
Deze week liep ik verder.
Niet ver. Gewoon door Het Hout in Alkmaar, over een smal pad vlak bij de kinderboerderij.
Het was al laat op de avond. De meeste wandelaars waren naar huis en het licht begon langzaam te verdwijnen.
Toch voelde de plek niet donker.
Eerder stil.
Alsof het bos na een lange dag zelf ook even uitademde.
Een pad zonder haast
Terwijl ik liep, dacht ik aan alle mensen die hier vóór mij over deze paden moeten hebben gewandeld.
Mensen met hun eigen gedachten.
Hun eigen zorgen.
Hun eigen dromen.
De tijden veranderden. Generaties kwamen en gingen. Alkmaar groeide. Alleen de bomen lijken zich daar niet druk om te maken.
Maar de bomen bleven staan.
Het pad lag er nog.
Rustig, zonder haast en zonder zich iets aan te trekken van onze plannen.
Daar moest ik een beetje om glimlachen.
Wij doen soms alsof alles vandaag nog opgelost moet worden.
Een oud bos denkt daar duidelijk anders over.
Misschien hoeven we de stilte niet te maken.
Misschien is ze er al — en hoeven wij alleen even langzamer te worden om haar weer te horen.
De stilte was er al
Eerst hoorde ik mijn eigen voetstappen.
Daarna het ruisen van de bladeren.
Een vogel die zich nog één keer liet horen.
Verder gebeurde er weinig.
En juist dat voelde prettig.
Er hoefde niets opgelost te worden.
Ik hoefde nergens een antwoord op te vinden.
Zelfs een goed inzicht was niet verplicht. Dat scheelt alweer. 😉
Ik hoefde alleen maar verder te lopen.
Stap voor stap.
Misschien is dat wel wat stilte doet.
Ze haalt de wereld niet weg.
Ze geeft je alleen even wat ruimte binnen die wereld.
Oude bomen bewaren de tijd
In een oud bos voel je soms iets wat moeilijk in woorden te vangen is.
Niet omdat er iets geheimzinnigs moet gebeuren.
Maar omdat de plek je herinnert aan een ander ritme.
Bomen groeien niet sneller omdat wij haast hebben.
De avond valt wanneer het tijd is.
Een pad ontvouwt zich pas terwijl je het loopt.
Misschien hoeven wij ook niet altijd te weten waar alles naartoe gaat.
Soms is het genoeg om de volgende stap te zien.
En daarna nog één.
Toen ik terugliep, keek ik nog één keer achterom.
Toen ik terugliep, keek ik nog één keer achterom.
Het pad lag er nog precies zoals toen ik kwam.
Stil.
Alsof het niet op mij had gewacht.
Misschien is dat juist de kracht van oude bomen.
Ze herinneren ons eraan dat wij niet alles hoeven vast te houden.
Soms is het genoeg om even mee te lopen.
Persoonlijk inzicht
Tijdens mijn wandelingen merk ik steeds vaker dat rust niet betekent dat alle gedachten verdwijnen.
Rust betekent misschien vooral dat je ze niet allemaal hoeft te volgen.
Dat ontdekte ik niet in één wandeling. Maar wel stap voor stap.
Een gedachte mag langskomen.
Een zorg ook.
Maar je hoeft er niet meteen achteraan te rennen.
Je kunt blijven lopen.
Voelen hoe je voeten de grond raken.
Kijken naar het licht tussen de bladeren.
En merken dat er naast alles wat aandacht vraagt, ook nog stilte bestaat.
Dichtbij.
Misschien wel dichterbij dan je dacht.
Marchals glimlach van de week
Terwijl ik naar huis liep, merkte ik dat ik geen antwoorden had gevonden. Alleen meer rust. En misschien was dat precies het antwoord.
Rust is geen luxe. Rust is onderhoud.
Zachte uitnodiging
Ook even op adem komen?
Gelukkig hoef je niet eerst een oud bos in om even op adem te komen.
Tijdens mijn lessen rustige yoga en Tai Chi Tao Qigong oefenen we met zachte beweging, aandacht en ademhaling. Niet om iets te presteren, maar om weer wat meer ruimte te voelen in hoofd en lichaam.
Je bent van harte welkom om een keer mee te doen.
